تو مرا ميفهمي،من تو را ميخواهم
و همين ساده ترين قصه ي يك انسان است
تو مرا ميخواني
من تو را ناب ترين شعر زمان ميدانم
و تو هم ميداني
تا ابد در دل من ميماني
+ نوشته شده توسط ر- درایتی در سه شنبه 4 مرداد1390 و ساعت
13:46 |
| تبليغات | X |
|
تو مرا ميفهمي،من تو را ميخواهم و همين ساده ترين قصه ي يك انسان است تو مرا ميخواني من تو را ناب ترين شعر زمان ميدانم و تو هم ميداني تا ابد در دل من ميماني
+ نوشته شده توسط ر- درایتی در سه شنبه 4 مرداد1390 و ساعت
13:46 |
كاش بودي تا بهاران مي رسيد كاش بغضم مي شكست و مي گريخت كاش فردا مي رسيد و مي رسيد كاش قلبت،قلب داغم مي چكيد كاش باران مي رسيد كاش يك شب چشم بر هم ميزدم صبح گاهان روز وصلت مي رسيد
بوي باران مي دهي... روز باران صحن چشمم پر شود پر ز مهر و اشك شوق و روي تو روي زيبا روي تو روز باران غصه ها پر مي كشد زخم ها مي ميرد و رزها جوانه مي زند روز باران با تو گويم از فراق از همه شبهاي با تو بودنم در بهاران هر دو با هم پر كشيم روي آن ديوار يك مهتابي است روي آن لانه كنيم هين،عجب نزديك گشته اين بهار!+ نوشته شده توسط ر- درایتی در چهارشنبه 3 فروردین1390 و ساعت
19:22 |
و خدا گفت:به من اميد و ايمان داشته باشيد... تا از لطف و كرم بي پايانش سيرابمان كند + نوشته شده توسط ر- درایتی در شنبه 21 اسفند1389 و ساعت
11:50 |
تنگ است قفس مرا به فرياد رسيد مخمور و شراره اي به بنياد رسيد
صوفي همه شب راه به آن چاه رسيد وين چاه ز يوسفان به مشكات رسيد قعرش همه شب روز به ديدار رسيد وين شهد ز شوكران به اين ناب رسيد چون خنجر معشوق به تن راه رسيد زد تير و كمان لبش به فرياد رسيد ياران هله چون عشق به دل پاي رسيد بر روح و دل و جسم و جهان كار رسيد + نوشته شده توسط ر- درایتی در دوشنبه 1 آذر1389 و ساعت
5:50 |
زير چتر ماه تو من خيس مهرم يار من با تو من معراج را بوسيده ام مه پار من عاشقي را تلخ كردي ساغرم جام را پر زهر كردي شاپرم اي بلايت بر سرم،چشم و چراغ خانه ام گو چرا ناساز و ناكوكي به اين تدبير غم رنج را بر من نخواه و تلخ را بر خود نكوش دلق زهدت را در آر و جامه ي ساقي بپوش چلچراغ وصل را دستي بزن،نوري بدم روي خط فرق هم خطي بزن روي عدم مفلس درد آشنا را راه بر محبوب نيست عاشق مهر آشنا را راه بر معشوق نيست حب محبوبه دل مفلوك را خون آبه كرد عشق معشوقه دل معشوق را نقر آبه كرد خون و نقره،هر دو خوب و پاك و ناب واي از آن دلها كه شد مشكين آب آب را بر گل بده تا غنچه رويد از برش تا ببيني مرغزار و گل ستان را بر درش گل مثال باغ ابراهيم ها و يار ها گل مثال قلب ما مه يار ها حسرت ديدار رويت،مرگ را پوشيد و شد آمد عيسي كنج بالين،روي ماه آورد و شد + نوشته شده توسط ر- درایتی در دوشنبه 15 شهریور1389 و ساعت
5:29 |
ديروز در صحن دلم فرياد ادركناه بود شب چشم بر هم مي زدم،فرياد يا الله بود
لبهاي جانم بسته و چشمم به فرياد آمده يا ربنا در اين صفا و مروه ام بي آب بود من خسته ام از اين جفا،از اين عنا و مرحبا من برگ ريزان گشتم و دست قضا بر خاك بود چشمم يكي خون و يكي بي تاب در صحن و سرا بر دل دگر پاهاي زخمم مي فكندم شور بود نوري به دل تابيدم و اميد را روييده ام ديشب به رويا چشم مستم با مسيحا حور بود يا ربنا اميد چشمم را مگير و دست خالي را مران اين مفلست ديشب به كعبه،حلقه ي زنجير بود + نوشته شده توسط ر- درایتی در سه شنبه 2 شهریور1389 و ساعت
3:3 |
طاقت بيار رفيق
طاقت بيار ميشه شنيد،خنديدن دلخوات رو تو زنده مي موني رفيق،طاقت بيار اين راه رو طوفانو پشت سر بذار،اون سمت ما آباديه اين زمزمه تو گوشمه،فردا پر از آزاديه طاقت بيار رفيق،دنيا تو مشت ماست طاقت بيار رفيق،خورشيد پشت ماست طاقت بيار رفيق،ما هر دو بي كسيم طاقت بيار رفيق،داريم مي رسيم دنيا اگه تاريك شد،دستاي فانوسو بگير با من بيا،با من بيا،چيزي نمونده از مسير سرما و سوز برف رو،آهسته پشت سر بذار امروز وقت خواب نيست،ما با هميم طاقت بيار طاقت بيار رفيق،دنيا تو مشت ماست طاقت بيار رفيق،خورشيد پشت ماست طاقت بيار رفيق،ما هر دو بي كسيم طاقت بيار رفيق،داريم مي رسيم طاقت بيار رفيق + نوشته شده توسط ر- درایتی در سه شنبه 11 خرداد1389 و ساعت
4:22 |
منتظر خواهم ماند
تا برويد رز سرخ وزش بارانم نزديك است نم نمك خواهد بود عطر خوبش دلمان شاد كند نا اميد از ما نيست و خدا بر دل پر اميدت مي بارد نو بهار است در آن كوش كه خوشدل باشي و پناهنده ي او باش كه او مي داند هيچ كس جاي تو ننشيند بر مسند عشق جاي تو خالي و يادت با ماست رقبا بر دل من خنديدند و رفيقان همه با رنج مرا بلعيدند و خدا خواست مقاوم باشيم وبگويم بي شك تويي از زمره ي مردان قوي + نوشته شده توسط ر- درایتی در شنبه 18 اردیبهشت1389 و ساعت
4:18 |
دشنه را باز ستان از من دوست كه دگر زخم دلم از پس بي مهري اوست
مهر بي مهري يارم كه قدح پر ميكرد كه چرا جام شكست و ره بيگانه به دوست من كه با زهر شرابش همه دم آسودم كه چرا شِكوه ببردم به دل و خانه ي دوست نام و يادش همه شب داغ دل بي تابم كه خطا كردم اگر خسته شدم از ره دوست دل پر خون من از خنجر شيطان آمد كه خدايا تو ببخشاي به ظلمم بر دوست سيب آدم همه نسلش ز برين بيرون برد كه الها تو بداني هدف دشمن و دوست من اگر قلب شهنشاه شكستم داني كه به پندار به خدمت بشكستم دل دوست بار الها تو مرا بنده ي عشقش كردي كه مدد از تو طلب مي كنم اي حضرت دوست + نوشته شده توسط ر- درایتی در دوشنبه 6 اردیبهشت1389 و ساعت
5:1 |
شور دل،آوای دل
دست دل،دامان دل تحفه ی شبهای من خورشید بود هر سحر رویش ببوسید و فرستادم به تو تا ببیند صورت مه روی تو تا کشد دستان مهرش بر سر گیسوی تو شور دل،شوریده دل،دامان سبزت ناز کرد خانه پُر پرواز کرد دل به رویش باز کرد زندگی آغاز کرد شب به شب آوای دل با آسمانت راز کرد عشق را آغاز کرد بالها را باز کرد بردلت پرواز کرد دست دل هر شب چراغانی برایت باز کرد نور بر افلاک کرد شمع شب بر دامن مهر رضا،پر نیایش باز کرد سفره ی غم های دوری بر درش پر راز کرد مصلحت نادیده اشک از چشم بر پروانه ریخت پر کشید و بی حضورت شمع را الماس کرد دامن دل سنگ فرش کوچه شد غم نهان کرد و بشست تا که مهمان قدم هایت شود سنگ فرشش پای قلب نازکت را نشکند؟ تا تو آیی سنگ فرشش پر ز سبزه میکنم رودی از شور حضورت گسترم تا جویبار گر خدا رخصت دهد از آب آن نوش جان رز کنم
+ نوشته شده توسط ر- درایتی در چهارشنبه 19 اسفند1388 و ساعت
5:26 |
|
درباره وبلاگ
گر همسفر عشق شدی مرد سفر باش
هم منتظر حادثه،هم فکر خطر باش همه قبيله ي من عالمان دين بودند مرا معلم عشق تو شاعري آموخت
|
